تا نشنوى ز مسجد آدينه بانگ صبح * يا از در سراى اتابك غريو كوس و آدينه در فارسى نام روز جمعه باشد ، ناصر الدين بيضاوى در نظام التواريخ نوشته است : بانى مسجد جامع عتيق شيراز ، عمرو بن ليث صفار اول ملوك صفاريه است در سال 281 هجرى بناى مسجد جامع عتيق شيراز را گذاشت . به عرض او رسانيدند كه چندين چوب كلفت سخت هموار كه سزاوار اين عمارت باشد در قريه سروستان در باغ پيره زالى ، زاهده است ، پس بفرمود تا قيمت چوبها را داده قطع كرده ، بياورند و پيره زال بعد از اطلاع بر واقعه ، بىمضايقه چوبها را بداد و اخذ قيمت را به وقت ديگر انداخت ، خود به شيراز آمد و به كارگزاران سلطانى گفت : عمله و بنا را بىكار مگذاريد و اين چوبها را در عمارت مسجد به كار بريد و هرچه را به قيمت دهيد مضايقه نكنيم و چون چوبها را به كار بردند ، پيره زال از گرفتن قيمت انكار نموده ، گفت مىخواهم در مسجد شريك باشم و پادشاه در غضب شده ، پيره زال به عرض رسانيد چرا پادشاه اين مسجد را بساخت ؛ حضرت سلطان فرمود براى خداى تعالى ، پيره زال گفت : از من نيز چنين باشد ، پس پادشاه پيره زال را ستايش فرمود . « 1 » در شيراز ، از قديم تاكنون مشهور است كه در ميانهء محراب و منبر مسجد جمعه ، دعا مستجاب شود و هم مشهور است كه اين مسجد هرگز از اوليا خالى نباشد ، از جناب حاجى - محراب مسجد جامع عتيق شيراز

--> ( 1 ) . نام اين زن در آثار عجم عتقه است ، آثار عجم ، امير كبير ، ج 2 ، ص 721 .